گفته بودم عاشقم، حرفمو پس می گیرم !(ویرایش دوم)

یا من یسمی بالغفور الرحیم!

"تو قصه ها می خونیم عاشق برای رسیدن به معشوق دست به هر کاری می زنه،

تو قصه ها می خونیم عاشق از  فکر معشوق شبا نمی خوابه!"

مشکل همین جاست، خودت داری می گی قصه!

کی گفته که عاشق برای معشوق دست به هر کاری می زنه؟! کی گفته عاشق شبها نمی خوابه؟ مگه می شه آدم اصلا نخوابه؟! تا حالا شنیدی یه عاشقی تا معشوق رو دید خودش رو جلوی پای اون قربونی کنه؟! حتی قصه ی این قضیه هم نیست، چه برسه به واقعیتش. حالا چرا؟ عاشق، عاشق نبوده؟ یا نویسنده این رو نیاورده؟

شاید اصلا عشق این نیست؟

درسته، عشق اصلا اینا نیست، اینا یه نمونه ی کوچیک و زمینی شده ی عشقه. و اگر بخوایم درست بگیم اینا اصلا عشق نیست، اینا درجه های بالای محبته. حالا چرا عشق زمینی(که این تعبیر هم غلطه) نمی تونه وجود داشته باشه؟ چون انسان تو این دنیا با یه سری چیزا محدود شده، انسان نمی تونه تو این دنیا فقط با عشق زندگی کنه، یه مثال می زنم، اگر کسی واقعا عاشق باشه باید بره در خونه ی معشوق کارتون خواب بشه! تا اگه لحظه ای معشوق خواست رد بشه اون رو ببینه، نه اینکه بشینه تو خونه ش از فراق معشوق گریه کنه. یا همین قربانی کردن که گفتم، قربانی کردن خود برای کسی یا چیزی از بالاترین درجات ارادت به اون چیزه، اما چرا یه عاشق زمینی این کار رو نمی کنه؟ چون عشق زمینی می خواد به وصال برسه، اگه خودش رو فدا کنه پس کی به وصال دوست برسه، تازه اگه به زندگی اخروی هم معتقد نباشه که دیگه هیچی، میگه من خودم رو نابود کنم؟! وقتی من نابود بشم، هیچ بشم، دیگه معشوق مفهومی نداره! یا در عشق اصیل، عاشق دوست داره که همه عالم عاشق معشوقش باشند، اما عشق زمینی این رو برنمی تابه. چرا؟ چون می خواد به وصال برسه، چون توجه معشوق به فرد دیگه اون رو از توجه به عاشق باز می داره.

در عشق آسمانی یا برتر تو می تونی هر لحظه در محضر معشوق باشی و معشوق هر لحظه در دسترس تو، چون پرداختن به یک کار یا عاشقی دیگه، اون رو از کاری یا عاشقای دیگه باز نمی داره، چون اون از ظرف زمان و مکان خارجه. در عشق آسمانی تو می تونی خودت رو فدای معشوق کنی، و با این فنا به درجه ی وحدت و یکی شدن با معشوق برسی و چون این معشوق فنا ناپذیره، اگر تو تماما او شدی و با او یکی، دیگه تو هم تا ابد باقی خواهی بود.

عشق بهتر است یا عزت ؟!

اولا این طبیعیه که مردم عادی عاشق رو خوار و ذلیل بدونن و هیچ احترامی بهش نگذارن، چون این مردم حتی عشق زمینی که نمونه های پاک و واقعی اون هم باارزش است رو نمی فهمن و اون رو مسخره می کنن چه برسه به عشق آسمانی! ثانیا کسانی که عشق آسمانی رو فهمیدن و درک کردن می گن اصلا همه ی مردم مرده اند و اگر کسی عاشق شد زنده می شه، عزیز می شه و دیگه از بین نمی ره(هرگز نمیرد آنکه دلش زنده شد به عشق). و ارزش هر انسان به مرتبه ی اون در این عشقه. این تفکر باعث شده بعضیا بگن ماموریت اصلی انسان که همه ی موجودات از انجام دادن اون شونه خالی کردن به دوش کشیدن این عشق آسمانیه(خدا). و به این ترتیبه که در عشق زمینی پاک و واقعی زن و مرد چون می بینن هر دوشون عاشق اون معشوق اصلی هستن، به خاطر این تفاهم بزرگ، عاشق همدیگه می شن و همدیگر رو دوست می دارن. و در ستایش این عشق پاک زمینی این سخن مطرح می شه: المجاز قنطرت الی الحقیقه(عشق مجازی پلی است به عشق حقیقی). ثالثا ارزش نظر هر فرد برای انسان به این برمی گرده که اون فرد چقدر از لحاظ جهان بینی و عقیدتی و ... به انسان نزدیک و شبیه باشه، اگر عاشق فهمید که همه چیز، اون عشق آسمانیه، حالا همه ی مردم عالم جمع بشن و بهش بخندن، دیگه مهم نیست.

و اما بحث ما و قصه های ما

ببینید این که الان چرا ما قصه هایی مثل قصه های عشق قدیمی نداریم مانعی جلوش نیست، یعنی اگه یه فرد خوش ذوقی پیدا بشه می تونه یه قصه تو اون مایه ها بنویسه، اما حالا پس چرا نمی شه؟ این سوال مثل این سوال می مونه که شما بپرسید چرا ما الان اشعاری مثل شعر حافظ و سعدی و مولانا نداریم. این باید بررسی بشه و اگه جواب این سوال پیدا شد، جواب سوال تو هم خواهد بود. اما به نظر من میاد که قصه ها و اشعار یک دوره و زمان، غیر از توانایی خالقشون از محیط اجتماعشون و دنیاشون هم تاثیر می گیرن. یعنی شاید الان اصلا نمی تونه اونجور چیزا خلق بشه. چرا؟ شما به ویژگی های انسان امروز نگاه کنید، عجول، راحت طلب، بی دغدغه و ... آیا این ویژگی ها به اون قصه ها می خوره؟ انسانی که فقط به دنبال لذته(از هر نوعش) آیا صبر می کنه که ناز معشوق رو بخره؟ نه، می ره سر کوچه با یکی دیگه! همون طوری که گفتید الان فقط همه از عشق حرف می زنن، تازه اونم عشقی که تو ذهنشون ساختن نه عشق واقعی، فقط حرف می زنن، مگه بقیه چیزامون اینجوری نیست؟! ایمانمون، ملیتمون و ... انسان امروز به هیچ چیز پایبند نیست! خدای انسان امروز، خودشه! حالا این انسان اگر هم بخواد به قول خودش عاشق بشه اولین کسی رو که تو خیابون دید یک دل نه صد دل عاشقش می شه، اولین کسی که تو دانشگاه دید! خیلی از عشق های ما می دونید چه جوریه؟ خودساخته! یعنی ما احساس می کنیم که باید به یکی محبت کنیم اونوقت اولین کسی رو که دیدیم تو ذهنمون هی بزرگش می کنیم و ازش یه معشوق می سازیم، در حالی که عشق مثل یه سیل میاد و تو رو با خودش می بره نه اینکه تو یه ماه فکر کنی به این نتیجه برسی که گزینه ی خوبیه، بهتر عاشقش بشم! عاشق می شیم برا چی؟ برای اینکه اینم مد شده! برای اینکه خوب خیلی بده که قدیمیا عاشق بودن و ما نباشیم، آیندگان چی می گن؟! عاشق شدنمون تنزل پیدا می کنه به لوس بازی های دوست دختر-دوست پسری. که صرفا یه بازی و سرگرمیه. آخه بدبختی اینه که این بازی رو هم جدی نمی گیریم، این بازی رو هم به بازی گرفتیم! حرف خیلی راجع به این چیزا زیاده، تا همین جا هم طولانی شد(پوزش).

---

(بعد از نوشتن متن بالا یه سری مطلب دینی راجع به عشق دیدم که شاید بد نباشه به شما هم بگم، فقط یه نکته، اگر از افرادی هستید که منتظر آتو گرفتن از دین برای رد کردنش هستید این قسمت رو نخونید، دلیلی نداره آدم دفعه ی اولی که یه مطلب دینی رو می خونه(اونم از زبون من) کامل فهمش کنه)

 بعد از خوندن اون مطالب متوجه شدم که ما در دین هم اصلاً عشق نداریم! و من در بالا اشتباه کردم! حالا چرا؟!

عشق زمینی: قبل از اینکه این بخش رو توضیح بدم باید بگم اسلام نمی گه شما همسرت رو دوست نداشته باش، هر کس که قدری مطالعه ی دینی داشته باشه می دونه که چقدر این دین به محبت و مودت بین زوجین اهمیت می ده. پس حرف اسلام چیه؟ در عشق، شما سرسپرده ی یک فرد می شوید، به حدی که هر چه او گفت، آن می کنم! مشکل همین جاست، این مقام(اطاعت محض) فقط مختص خداست، و قائل شدن اون برای احدی غیر از الله، یعنی شرک. و انسان ضمن اینکه عزیزانش رو دوست می داره باید بالاترین درجه ی محبتش(اون نیرویی که در تصمیم گیری نهایی تأثیر می گذاره)برای خدا باشه.

عشق آسمانی: جالب اینجاست که یک همچین تعبیری هم نداریم و استفاده ی این تعبیر برای خدا غلطه. چرا ؟ چون عشق یک حالت گذرای روحی است و خداوند هم از تلاطم و غیر یکنواختی به دوره، نمی تونیم بگیم خدا عاشق ماست. و نیز به این علت که عشق یک پدیده ی جسمانی و بشری است، خداوند رو معشوق قرار دادن یعنی تشبه(شبیه قرار دادن) خداوند به انسان و این هم مشکل داره. ما در قرآن هم هیچ جا صحبتی از عشق نداریم و اون چیزی که هست، محبته(حب) و بالاترین درجه ی محبت هم از آن خدا.

---

مثل همیشه ممکنه اشتباه داشته باشم در طرح مباحث دینی، اگر جایی از بحث رو نفهمیدید به پای دین نگذارید و بپرسید.

اللهم الرزقنا حُبک و حُب من یُحِبک و حُب کل عمل یوصِلُنا الی قربک.